Επίκουρου Προσφώνησις

Οι Φίλοι Επικούρειας Φιλοσοφίας “ΚΗΠΟΣ ΑΘΗΝΩΝ” και η ιστοσελίδα www.epicuros.gr παρουσιάζουν το έργο “Επίκουρου Προσφώνησις” το οποίο είναι μια συλλογή με επικούρειες δόξες που ανακαλύφθηκε στο Βατικανό στον "Codex Vaticanus Graecus" το 1888 από τον C. WOTKE . Η απόδοση στα σύγχρονα ελληνικά επιτελέστηκε από τους Φίλους της Επικούρειας Φιλοσοφίας: Λεωνίδα Αλεξανδρίδη, Χρήστο Γιαπιτζάκη, Θανάση Γιαπιτζάκη, Αρχοντία Λιοντάκη, Τάκη Παναγιωτόπουλο, Μπάμπη Πατζόγλου. Το έργο δημοσιεύθηκε πρώτη φορά την 7η Ιανουαρίου 2014 στον διαδικτυακό τόπο www.epicuros.gr.

16/9/2016 - Ενημέρωση της ΕΠ.33.


ΕΠΙΚΟΥΡΟΥ ΠΡΟΣΦΩΝΗΣΙΣ (Codex Vaticanus Graecus)

I.(1) Τὸ μακάριον καὶ ἄφθαρτον οὔτε αὐτὸ πράγματα ἔχει οὔτε ἄλλῳ παρέχει, ὥστε οὔτε ὀργαῖς οὔτε χάρισι συνέχεται· ἐν ἀσθενεῖ γὰρ πᾶν τὸ τοιοῦτον.
ἐν ἄλλοις δέ φησι τοὺς θεοὺς λόγῳ θεωρητούς, οὓς μὲν κατ' ἀριθμὸν ὑφεστῶτας, οὓς δὲ καθ' ὁμοείδειαν ἐκ τῆς συνεχοῦς ἐπιρρύσεως τῶν ὁμοίων εἰδώλων ἐπὶ τὸ αὐτὸ ἀποτετελεσμένων, ἀνθρωποειδεῖς.


Το μακάριο και το άφθαρτο ον (ο Θεός) ούτε το ίδιο έχει έγνοιες, ούτε σε άλλον δημιουργεί. Κατά συνέπεια, ούτε οργίζεται ούτε κάνει χάρες. Διότι αυτά είναι γνωρίσματα ασθενούς όντος. [1]
[Σε άλλα σημεία λέει ότι οι θεοί γίνονται αντιληπτοί με τον νου, ότι άλλοι μεν υφίστανται κατ' αριθμόν(δηλ. ως ατομικότητες), άλλοι δε κατά την ομοιότητά τους, ότι σχηματίσθηκαν από την συνεχή (προσθετική) ροή των ομοίων ειδώλων που καταλήγουν στο ίδιο σημείο, (και) ότι είναι ανθρωπόμορφοι..](Σχόλιον). [2]
αποδ. [1]αποδ. Χρήστος Γιαπιτζάκης [2]Αρχοντία Λιοντάκη
II.(2) (ΚΔ IΙ-2) Ὁ θάνατος οὐδὲν πρὸς ἡμᾶς· τὸ γὰρ διαλυθὲν ἀναισθητεῖ· τὸ δ' ἀναισθητοῦν οὐδὲν πρὸς ἡμᾶς.

Ο θάνατος δεν είναι τίποτε για μας γιατί αυτό που αποσυντίθεται δεν έχει αισθήσεις και ό,τι είναι χωρίς αισθήσεις δεν είναι τίποτε για μας.
αποδ. Τάκης Παναγιωτόπουλος
III.(3) (ΚΔ IV-4)Οὐ χρονίζει τὸ ἀλγοῦν συνεχῶς ἐν τῇ σαρκί, ἀλλὰ τὸ μὲν ἄκρον τὸν ἐλάχιστον χρόνον πάρεστι, τὸ δὲ μόνον ὑπερτεῖνον τὸ ἡδόμενον κατὰ σάρκα οὐ πολλὰς ἡμέρας συμμένει. αἱ δὲ πολυχρόνιοι τῶν ἀρρωστιῶν πλεονάζον ἔχουσι τὸ ἡδόμενον ἐν τῇ σαρκὶ ἤπερ τὸ ἀλγοῦν.

Δεν διαρκεί συνεχώς ο σωματικός πόνος, αλλά ο μεν ακρότατος πόνος διαρκεί ελάχιστα, ο δε πόνος που υπερβαίνει την ηδονή του σώματος δεν διαρκεί πολλές ημέρες. Οι δε πολυχρόνιες αρρώστιες έχουν πλεονάζουσες τις ηδονές έναντι των πόνων στο σώμα .
αποδ. Τάκης Παναγιωτόπουλος
ΙV.(4) Πᾶσα ἀλγηδὼν εὐκαταφρόνητος• ἡ γὰρ σύντονον ἔχουσα τὸ πονοῦν σύντομον ἔχει τὸν χρόνον, ἡ δὲ χρονίζουσα περὶ τὴν σάρκα ἀβληχρὸν ἔχει τὸν πόνον.

Το κάθε συναίσθημα πόνου είναι ευκαταφρόνητο (ασήμαντο). Ο μεν έντονος πόνος είναι σύντομος ως προς το χρόνο που διαρκεί. Ο δε χρόνιος πόνος της σαρκός, είναι ήπιος.
αποδ. Τάκης Παναγιωτόπουλος
V.(5) (ΚΔ V-5) Οὐκ ἔστιν ἡδέως ζῆν ἄνευ τοῦ φρονίμως καὶ καλῶς καὶ δικαίως, <οὐδὲ φρονίμως καὶ καλῶς καὶ δικαίως> ἄνευ τοῦ ἡδέως. ὅτῳ δὲ τοῦτο μὴ ὑπάρχει ἐξ οὗ ζῆν φρονίμως, καὶ καλῶς καὶ δικαίως ὑπάρχει, οὐκ ἔστι τοῦτον ἡδέως ζῆν.

Δεν ζει κανείς ηδονικά δίχως φρόνηση, ομορφιά και δικαιοσύνη, ούτε δίχως την ηδονή μπορεί κανείς να ζει με φρόνηση, ομορφιά και δικαιοσύνη. Όταν δεν υπάρχει αυτό, δεν υπάρχει ηδονική ζωή.
αποδ. Τάκης Παναγιωτόπουλος
VI.(6) (ΚΔ. XXXV-35) Οὐκ ἔστι τὸν λάθρα τι ποιοῦντα ὧν συ νέθεντο πρὸς ἀλλήλους εἰς τὸ μὴ βλάπτειν μηδὲ βλάπτεσθαι πιστεύειν ὅτι λήσει͵ κἂν μυριάκις ἐπὶ τοῦ παρόντος λανθάνῃ· μέχρι γὰρ καταστροφῆς ἄδηλον εἰ καὶ λήσει.

Όποιος παραβαίνει στα κρυφά κάτι από όσα έχουν συμφωνήσει μεταξύ τους οι άνθρωποι για να μην βλάπτουν και να μην βλάπτονται δεν θα έχει ποτέ την βεβαιότητα ότι τελικά δεν θα φανερωθεί, ακόμα και αν η πράξη του έχει μείνει προς το παρόν κρυφή χιλιάδες φορές. Γιατί είναι άδηλο κατά πόσο θα μείνει το ίδιο κρυφή έως την στιγμή του θανάτου του.
αποδ. Λεωνίδας Αλεξανδρίδης
VII.(7) Ἀδικοῦντα λαθεῖν μὲν δύσκολον, πίστιν δὲ λαβεῖν ὑπὲρ τοῦ λαθεῖν ἀδύνατον.

Αυτός που αδικεί αφενός είναι δύσκολο να ξεφύγει, αφετέρου είναι αδύνατο να πιστέψει ότι θα ξεφύγει.
αποδ. Χρήστος Γιαπιτζάκης
VIII.(8)(ΚΔ XV-15) Ὁ τῆς φύσεως πλοῦτος καὶ ὥρισται καὶ εὐπόριστός ἐστιν· ὁ δὲ τῶν κενῶν δοξῶν εἰς ἄπειρον ἐκπίπτει.

Ο πλούτος της φύσης και ορίζεται και ευκολοαπόκτητος είναι, ενώ αυτός της κενοδοξίας εκτείνεται στο άπειρο.
αποδ. Τάκης Παναγιωτόπουλος - Αρχοντία Λιοντάκη
IX.(9) Κακὸν ἀvάγκη, ἀλλ’ οὐδεμία ἀvάγκη ζῆν μετὰ ἀvάγκης.

Η ανάγκη είναι κακόν, αλλά καμία ανάγκη δεν υπάρχει να ζούμε μετά ανάγκης.
αποδ. Τάκης Παναγιωτόπουλος
X.(10) Μέμνησο ὅτι θνητὸς ὢν τῇ φύσει καὶ λαβὼν χρόνον ὡρισμένον ἀνέβης τοῖς περὶ φύσεως διαλογισμοῖς ἐπὶ τὴν ἀπειρίαν καὶ τὸν αἰῶνα καὶ κατεῖδες τὸ τ’ ἐοντα τὰ τ’ ἐσσόμενα πρὸ τὰ ἐοντα. (Μητρόδωρος)

Να θυμάσαι ότι αν και είσαι θνητός σύμφωνα με τη φύση και έχεις λάβει μια περιορισμένη διάρκεια ζωής, ανέβηκες με τους διαλογισμούς περί της φύσης τόσο στην άπειρία της, όσο και στην αιωνιότητά της και είδες καθαρά τα τωρινά, τα μελλούμενα και τα παρελθόντα.
αποδ. Τάκης Παναγιωτόπουλος
XI.(11) Τῶν πλείστων ἀνθρώπων τὸ μὲν ἡσύχαζον ναρκᾷ, τὸ δὲ κινούμενον λύττα.

Των περισσοτέρων ανθρώπων το ένα μέρος ησυχάζει σαν να ναρκώνεται, το άλλο μέρος κινείται σα να λυσσά.
αποδ. Τάκης Παναγιωτόπουλος
XII.(12) (ΚΔ XVII-17) Ὁ δίκαιος ἀταρακτότατος͵ ὁ δ΄ ἄδικος πλείστης ταραχῆς γέμων.

Ο δίκαιος είναι απόλυτα ατάραχος, ενώ ο άδικος είναι γεμάτος με την μέγιστη ταραχή.
αποδ. Τάκης Παναγιωτόπουλος
XIII.(13) (ΚΔ XXVII-27) Ὧν ἡ σοφία παρασκευάζεται εἰς τὴν τοῦ ὅλου βίου μακαριότητα πολὺ μέγιστόν ἐστιν ἡ τῆς φιλίας κτῆσις.

Από όσα η σοφία προετοιμάζει στην μακαριότητα όλου του βίου, το μέγιστο είναι η απόκτηση της φιλίας.
αποδ. Τάκης Παναγιωτόπουλος
XIV.(14) Γεγόναμεν ἅπαξ, δὶς δὲ οὐκ ἔστι γενέσθαι• δεῖ δὲ τὸν αἰῶνα μηκέτι εἶναι• σὺ δὲ οὐκ ὢν τῆς αὔριον κύριος ἀναβάλλῃ τὸ χαῖρον• ὁ δὲ βίος μελλησμῷ παραπόλλυται καὶ εἷς ἕκαστος ἡμῶν ἀσχολούμενος ἀποθνῄσκει.

Γεννιόμαστε μια φορά, δεύτερη δεν είναι δυνατόν να γεννηθούμε και ούτε πρόκειται αυτό να συμβεί στον αιώνα των αιώνων. Εσύ δε δίχως να είσαι κύριος της αυριανής ημέρας, αναβάλεις το να χαίρεσαι. Ο δε βίος περνάει και ο καθένας μας χάνεται απασχολούμενος.
αποδ. Τάκης Παναγιωτόπουλος
XV.(15) Ἤθη ὥσπερ τὰ ἠμῶν αὐτῶν ἰδία τιμῶμεν, ἄν τε χρηστὰ ἔχωμεν, καὶ ὑπὸ τῶν ἀνθρώπων ζηλούμενα, ἄν τε μὴ οὕτω χρῇ καὶ <τὰ> τῶν πελας, ἂν ἐπιεικεῖς ὦσιν.

Όπως το ίδιο τιμούμε τις συνήθειές μας, είτε αν τις έχουμε καλές και επαινετές από τους άλλους, είτε όχι, έτσι επιβάλλεται να τιμούμε και τις συνήθειες των άλλων, εάν αυτές είναι εντάξει απέναντί μας.
αποδ. Θανάσης Γιαπιτζάκης - Μπάμπης Πατζόγλου
XVI.(16) Οὐδεὶς βλεπῶν τὸ κακὸν αἱρεῖται αὐτὸ ἀλλὰ δελεασθείς ὡς ἀγαθῷ πρὸς τὸ μεῖζον αὐτοῦ κακὸν ἐθηρεύθη.

Κανείς δεν αποφεύγει το κακό βλέποντάς το, αλλά νομίζοντάς το σαν κάτι καλό, παγιδεύεται σε ένα κακό μεγαλύτερο απ’ αυτό.
αποδ. Θανάσης Γιαπιτζάκης - Μπάμπης Πατζόγλου
XVII.(17) Οὐ νέος μακαριστὸς ἀλλὰ γερῶν βεβιωκὼς καλῶς ὁ γὰρ νέος ἀκμὴ πολὺς ὑπὸ τῆς τύχης ἐτερόφρονων πλαζεται ὁ δὲ γερῶν καθάπερ ἐν λιμένι τῷ γηρᾷ καθώρμικεν, τὰ πρότερον δυσελπιστούμενα τῶν ἀγαθῶν ἀσφαλεῖ κατακλείσας χάριτι.

Δεν είναι ένας νέος ευτυχισμένος, αλλά ένας γέρος που έχει ζήσει καλά. Γιατί ο νέος, στην ακμή του, πλάθεται με τυχαίες και διαφορετικές απόψεις, ενώ ο γέρος, καθώς είναι αραγμένος στο λιμάνι των γηρατειών, τα αγαθά εκείνα που προηγουμένως δύσκολα τα περίμενε, τα έχει εξασφαλισμένα τώρα πια και κατοχυρωμένα στα υπέρ του.
αποδ. Θανάσης Γιαπιτζάκης - Μπάμπης Πατζόγλου
XVIII.(18) Ἀφαιρουμένης προσόψεως καὶ ὁμιλίας καὶ συναναστροφῆς ἐκλύεται τὸ ἐρωτικὸν πάθος.

Αφαιρούμενης της εμφάνισης, της συνομιλίας και της συναναστροφής, το ερωτικό πάθος χάνεται.
αποδ. Τάκης Παναγιωτόπουλος
XIX.(19) Τοῦ γεγονότος ἀμνήμων ἀγαθοῦ γέρων τήμερον γεγένηται.

Ο γέροντας που δεν έχει μνήμη του αγαθού που έχει βιώσει, σήμερα γεννιέται.
αποδ. Τάκης Παναγιωτόπουλος
XX.(20) (ΚΔ. ΧΧΙΧ-29) Τῶν ἐπιθυμιῶν αἱ μέν εἰσι φυσικαὶ καὶ (ἀναγκαῖαι͵ αἱ δὲ φυσικαὶ καὶ) οὐκ ἀναγκαῖαι͵ αἱ δὲ οὔτε φυσικαὶ οὔτε ἀναγκαῖαι͵ ἀλλὰ παρὰ κενὴν δόξαν γινόμεναι. (φυσικὰς καὶ ἀναγκαίας ἡγεῖται ὁ Ἐπίκουρος τὰς ἀλγηδόνος ἀπολυούσας͵ ὡς ποτὸν ἐπὶ δίψους· φυσικὰς δὲ οὐκ ἀναγκαίας δὲ τὰς ποικιλλούσας μόνον τὴν ἡδονὴν͵ μὴ ὑπεξαιρουμένας δὲ τὸν ἄλγημα͵ ὡς πολυτελῆ σιτία· οὔτε δὲ φυσικὰς οὔτε ἀναγκαίας͵ ὡς στεφάνους καὶ ἀνδριάντων ἀναθέσεις).

Από τις επιθυμίες, οι μεν είναι φυσικές και αναγκαίες, άλλες φυσικές αλλά μη αναγκαίες και άλλες ούτε φυσικές ούτε και αναγκαίες, αλλά δημιουργούνται από τις κενές δόξες (κενές γνώμες). Οι φυσικές και αναγκαίες, λέει ο Επίκουρος, είναι αυτές που διώχνουν τον πόνο όπως το ποτό διώχνει την δίψα. Οι φυσικές και μη αναγκαίες είναι αυτές που ποικίλλουν μόνον την ηδονή και δεν διώχνουν τον πόνο, όπως τα πολυτελή γεύματα. Οι δε μη φυσικές και μη αναγκαίες είναι όπως αυτές για στεφάνια και αναθέσεις ανδριάντων.
αποδ. Τάκης Παναγιωτόπουλος
XXI.(21) Οὐ βιαστέον τὴν φύσιν ἀλλὰ πειστέον πείσομεν δὲ τὰς ἀνάγκας ἐπιθυμίας ἐκπληροῦντες, τάς τε φυσικὰς ἂν μὴ βλάπτωσι, τὰς δὲ βλαβερὰς πικρῶς ἐλέγχοντες.

Να μη βιάζουμε τη φύση μας αλλά να τη πείθουμε. Να πειθόμαστε ότι πρέπει να εκπληρώνουμε τις αναγκαίες επιθυμίες, τις φυσικές αν δεν βλαπτόμαστε από αυτές και τις βλαβερές να τις ελέγχουμε αυστηρά.
αποδ. Τάκης Παναγιωτόπουλος
XXII.(22) (ΚΔ. ΧΙΧ-19) Ὁ ἄπειρος χρόνος ἴσην ἔχει τὴν ἡδονὴν καὶ ὁ πεπερασμένος͵ ἐάν τις αὐτῆς τὰ πέρατα καταμετρήσῃ τῷ λογισμῷ.

Ο άπειρος χρόνος έχει ίση ηδονή με τον πεπερασμένο, εάν καταμετρήσουμε τα όριά της με την λογική κρίση (λογισμό).
αποδ. Τάκης Παναγιωτόπουλος
XXIII.(23) Πᾶσα φιλία δι ἑαυτὴν αἱρετὴ ἀρχὴν δὲ εἴληφεν ἀπὸ τῆς ὠφελείας.

Την κάθε φιλία την προτιμούμε για την ίδια. Έχει δε λάβει την αρχή της από την ωφέλεια.
αποδ. Τάκης Παναγιωτόπουλος
XXIV.(24) Ἐνύπνια οὐκ ἔλαχε φύσιν θείαν οὐδὲ μαντικὴν δύναμην, ἀλλὰ γίνεται κατὰ ἔμπτωσιν εἰδώλων.

Στα ενύπνια(στα όνειρα) δεν έλαχε θεία φύση, ούτε μαντική δύναμη, αλλά δημιουργούνται από την έμπτωση ειδώλων.
αποδ. Τάκης Παναγιωτόπουλος
XXV.(25) Ἡ πενία μετρουμένη τῷ τῆς φύσεως τέλει μέγας ἐστὶ πλοῦτος• πλοῦτος δὲ μὴ ὁριζόμενος μεγάλη ἐστὶ πενία.

Η φτώχεια, αν μετρηθεί με το φυσικό σκοπό της ζωής, είναι μεγάλος πλούτος. Ο δε απεριόριστος πλούτος, είναι μεγάλη φτώχεια.
αποδ. Τάκης Παναγιωτόπουλος
XXVI.(26) Δεῖ διαλαβεῖν ὅτι καὶ ὁ πολὺς λόγος καὶ ὁ βραχὺς εἰς τὸ αὐτὸ συντείνει.

Πρέπει να αντιληφθούμε ότι και ο πολύς λόγος και ο σύντομος, συντείνουν στο ίδιο πράγμα.
αποδ. Τάκης Παναγιωτόπουλος
XXVII.(27) Ἐπὶ μὲν τῶν ἄλλων ἐπιτηδευμάτων μόλις τελειωθεῖσιν ὁ καρπὸς ἔρχεται, ἐπὶ δὲ φιλοσοφίας συντρέχει τῇ γνώσει τὸ τερπνὸν οὐ γὰρ μετὰ μάθησιν ἀπόλαυσις, ἀλλὰ ἅμα μάθησις καὶ ἀπόλαυσις.

Όσον αφορά στις άλλες ενασχολήσεις το αποτέλεσμα έρχεται μόλις ολοκληρωθούν αυτές, ενώ για τη φιλοσοφία η ευχαρίστηση είναι ταυτόχρονη με τη γνώση. Διότι δεν έρχεται μετά τη μάθηση η απόλαυση αλλά συγχρόνως με τη μάθηση υπάρχει και απόλαυση.
αποδ. Χρήστος Γιαπιτζάκης
XXVIII.(28) Οὔτε τοὺς προχείρους εἰς φιλίαν οὔτε τοὺς ὀκνηροὺς δοκιμαστέον• δεῖ δὲ καὶ παρακινδυνεῦσαι χάριν, χάριν φίλιας.

Ούτε τους εύκολους, ούτε τους διστακτικούς στην φιλία να δοκιμάζουμε. Είναι δε ανάγκη να παρακινδυνεύουμε χάρη της φιλίας.
αποδ. Τάκης Παναγιωτόπουλος
XXIX.(29) Παρρησία γὰρ ἔγωγε χρώμενος φυσιολογῶν χρησμωδεῖν τὰ συμφέροντα πᾶσιν ἀνθρώποις μᾶλλον ἂν βουλοίμιν, κἄν μηδεὶς μέλλῃ συνήσειν, ἤ συγκατατιθέμενος τοῖς δόξαις καρποῦσθαι τὸν πυκνὸν παραπίπτοντα παρὰ τὸν πολλῶν ἔπαινον.

Διότι εγώ βεβαίως θα προτιμούσα μελετώντας τη Φύση να ανακοινώσω με παρρησία αυτά που είναι ωφέλιμα σε όλους τους ανθρώπους, ακόμη και αν δεν συμφωνήσει κανείς μαζί μου, παρά να συμβιβάζομαι με τις κοινότοπες δοξασίες και να καρπώνομαι τον συχνό έπαινο των πολλών.
αποδ. Χρήστος Γιαπιτζάκης
XXX.(30) Ἑτοιμάζονταί τινες διὰ βίου τὰ πρὸς τὸ βίον, οὐ συνορῶντες ὡς πᾶσιν ἡμῖν θανάσιμον ἐγκεχυται τὸ τῆς γενέσεως φάρμακον.

Ετοιμάζονται κάποιοι σε όλο τους το βίο, για το βίο, χωρίς να συνειδητοποιούν ότι κατά τη γέννηση μας στον καθένα από εμάς χύθηκε ένα θανάσιμο φάρμακο.
αποδ. Τάκης Παναγιωτόπουλος
XXXI.(31) Πρὸς μὲν τἆλλα δυνατὸν ἀσφάλειαν πορίσασθαι, χάριν δὲ θανάτου πάντες ἄνθρωποι πόλιν ἀτείχιστον οἰκοῦμεν.

Για όλα τα άλλα είναι δυνατόν να εξασφαλιστούμε, χάρη του θανάτου όμως όλοι οι άνθρωποι κατοικούμε σε ατείχιστη πόλη.
αποδ. Τάκης Παναγιωτόπουλος
XXXII.(32) Ο του σοφοῦ σεβασμός ἀγαθὸν μέγα τῷ σεβομένω ἐστί.

Ο σεβασμός προς τον σοφό άνθρωπο είναι μεγάλο αγαθό για εκείνον που σέβεται.
αποδ. Χρήστος Γιαπιτζάκης
XXXIII.(33) Σαρκὸς φωνῇ τὸ μὴ πεινῆν, τὸ μὴ διψῆν, τὸ μὴ ῥιγουν ταὐτὰ γὰρ ἔχων τις καὶ ἐλπίζων ἕξειν κἀν <Διὶ> ὑπὲρ εὐδαιμονίας μαχέσαιτο.

Η φωνή του σώματος είναι το να μην πεινά, να μη διψά, να μην κρυώνει, διότι όταν κάποιος αυτά τα έχει και ελπίζει ότι θα τα έχει, μπορεί να συναγωνιστεί και το Δία υπέρ της ευδαιμονίας.
αποδ. Έλλη Πένσα
XXXIV.(34) Οὐχ οὕτως χρείαν ἔχομεν τῆς χρείας <τῆς> παρὰ τῶν φίλων ὡς τῆς πίστεως τῆς περὶ τῆς χρείας.

Δεν χρειαζόμαστε πράγματι την βοήθεια των φίλων, όσο την πίστη περί της βοήθειας αυτής.
αποδ. Τάκης Παναγιωτόπουλος
XXXV. (35) Οὐ δεῖ λυμαίνεσθαι τὰ παρόντα τῶν ἀπόντων ἐπιθυμία ἀλλ΄ ἐπιλογίζεσθαι ὅτι καὶ ταὐτὰ τῶν εὐκταίων ἤν.

Δεν πρέπει να καταστρέφουμε αυτά που έχουμε ήδη από την επιθυμία όσων δεν έχουμε, αλλά να σκεφτόμαστε ότι και αυτά που έχουμε κάποτε τα επιθυμούσαμε.
αποδ. Τάκης Παναγιωτόπουλος
XXXVI. (36) Ὁ Ἐπικούρου βίος τοῖς τῶν ἄλλων συγκρινόμενος ἕνεκεν ἡμερότητος καὶ αὐταρκείας μῦθος ὃν νομισθείη.

Ο βίος του Επίκουρου συγκρινόμενος με των άλλων ως προς την πραότητα και την αυτάρκεια, θεωρείται μυθικός.
αποδ. Τάκης Παναγιωτόπουλος
XXXVII.(37) Ἀσθενὴς ἡ φύσις ἐστὶ πρὸς τὸ κακὸν οὐ πρὸς τὸ ἀγαθὸν ἡδοναῖς μὲν γὰρ σῴζεται, ἀλγηδόσι δὲ διαλύεται.

Αδύναμη είναι η φύση μας μπρος στο κακό κι όχι μπρος στο καλό. Έτσι, στηρίζεται μέσα από τις ηδονές, ενώ διαλύεται μέσα από τους πόνους.
αποδ. Θανάσης Γιαπιτζάκης - Μπάμπης Πατζόγλου
ΧΧΧVIII.(38) Μικρὸς παντάπασιν ὦ πολλαὶ αἰτίαι εὔλογοι εἰς ἐξαγωγὴν βίου.

Είναι μηδαμινός εκείνος που βρίσκει πολλές αιτίες για να φύγει από τη ζωή.
αποδ. Θανάσης Γιαπιτζάκης - Μπάμπης Πατζόγλου
XXXIX.(39). Οὔθ ὁ τὴν χρείαν ἐπιζητῶν διὰ παντός,οὔθ ὁ μηδέποτε συνάπτων ὁ μὲν γὰρ καπηλεύει τῇ χάριτι τὴν ἀμοιβήν, ὁ δὲ ἀποκόπτει τὴν περὶ τοῦ μέλλοντος εὐελπιστίαν.

Ούτε αυτός που πάντα επιζητάει τη βοήθεια είναι φίλος ούτε αυτός που δεν συνδέει το όφελος με τη φιλία. Γιατί ο πρώτος καπηλεύεται τη βοήθεια εξαιτίας της, και ο δεύτερος ανατρέπει την προσμονή για κάποιο μελλοντικό όφελος.
αποδ. Θανάσης Γιαπιτζάκης - Μπάμπης Πατζόγλου
XL.(40) Ὁ λέγων πάντα κατ ἀνάγκην γίνεσθει οὐδὲν ἐγκαλεῖν ἔχει τῷ λέγοντι μὴ πάντα κατ ἀνάγκην γίνεσθαι αὐτὸ γὰρ τοῦτό φησι κατ ἀνάγκην γίνεσθαι.

Αυτός που ισχυρίζεται ότι όλα γίνονται αναγκαστικά (ότι είναι προκαθορισμένα) δεν μπορεί να επιπλήξει κάποιον που νομίζει ότι δε γίνονται όλα αναγκαστικά (ότι δεν είναι προκαθορισμένα). Διότι ακόμη και αυτή η άποψη θα πρέπει αναγκαστικά να ειπωθεί.
αποδ. Χρήστος Γιαπιτζάκης
XLI.(41) Γελᾶν ἅμα δεῖ καὶ φιλοσοφεῖν καὶ οἰκονομεῖν καὶ τοῖς λοιποῖς οἰκειώμασι χρῆσθαι καὶ μηδαμῇ λήγειν τὰς ἐκ τῆς ὀρθῆς φιλοσοφίας φωνὰς ἀφιέντας.

Πρέπει συγχρόνως να γελάμε ενώ φιλοσοφούμε και ασχολούμαστε με τις καθημερινές μας ανάγκες και υποθέσεις, αλλά καθόλου να μην απομακρυνόμαστε από την ορθή φιλοσοφία.
αποδ. Χρήστος Γιαπιτζάκης
XLII.(42) Ὁ αὐτὸς χρόνος καὶ γενέσεως τοῦ μεγίστου ἀγαθοῦ καὶ ἀπολύσεως <τοῦ κακοῦ>.

Τη χρονική στιγμή που γενάται το μεγαλύτερο αγαθό, αφανίζεται το κακό.
αποδ. Τάκης Παναγιωτόπουλος
XLIII.(43) Φιλαργυρεῖν ἄδικα μὲν ἀσεβεῖς, δικαία δὲ αἰσχρὸν ἀπρεπὲς γὰρ ῥυπαρῶς φείδεσθαι καὶ μετὰ τοῦ δικαίου.

Η άδικη φιλοχρηματία είναι ασέβεια, ενώ η δίκαιη είναι αισχρότητα. Διότι είναι απρέπεια να φέρεσαι με ευτέλεια ακόμη και αν έχεις το δίκιο με το μέρος σου.
αποδ. Χρήστος Γιαπιτζάκης
XLIV.(44) Ὁ σοφὸς εἰς τὰ ἀναγκαῖα συγκριθεὶς μᾶλλον ἐπίστασαι μεταδιδόναι ἡ μεταλαμβάνειν τηλικοῦτον αὐταρκείας εὑρὲ θησαυρόν.

Όταν ο σοφός περιοριστεί στα αναγκαία, γνωρίζει περισσότερο να προσφέρει παρά να παίρνει. Τέτοιο μεγάλο θησαυρό αυτάρκειας βρήκε.
αποδ. Χρήστος Γιαπιτζάκης
XLV.(45) Οὐ κόμπους οὐδὲ φωνῇς ἐργαστικούς οὐδὲ περιμάχητον παρὰ τοῖς πολλοῖς παιδείαν ἐνδυκνυμένους φιλοσοφία παρασκευάζει, ἀλλὰ σοβαροὺς καὶ αὐτάρκεις καὶ ἐπὶ τοῖς ἰδίοις ἀγαθοῖς, οὐκ ἐπὶ τοῖς τῶν πραγμάτων μέγα φρονοῦντες.

Η φυσιολογία (η μελέτη της Φύσης, η επιστήμη) παρασκευάζει ανθρώπους που ούτε καυχιούνται, ούτε είναι αερολόγοι, ούτε επιδεικνύουν την περιμάχητη(περιζήτητη) από τους πολλούς παιδεία, αλλά σοβαρούς και αυτάρκεις, που φροντίζουν τα μέγιστα επί των δικών τους αγαθών και όχι επί των πραγμάτων.
αποδ. Τάκης Παναγιωτόπουλος
XLVI.(46) Τὰς φαύλας συνηθείας ὥσπερ ἄνδρας πονηροὺς πολὺν χρόνον μέγα βλάψαντες τελείως ἐκδιώκομεν.

Τις κακές συνήθειες να τις διώχνουμε τελείως σαν να ήταν πονηροί άνθρωποι, οι οποίοι μας έβλαψαν πολύ και για μεγάλο διάστημα.
αποδ. Χρήστος Γιαπιτζάκης
XLVII.(47) Προκατείλημμαι σέ, ὦ τύχῃ, καὶ πᾶσαν σήν παρείσδυσιν ἐνέφραξα, καὶ οὔτε σοὶ οὔτε ἅλλῃ οὐδεμιᾷ περιστάσει δώσομεν ἑαυτοὺς ἐκδότους ἀλλ ὅταν ἡμᾶς τὸ χρεὼν ἐξάγῃ, μέγα προπτύσαντες τῷ ζῆν καὶ τοῖς αὐτῷ κενῶς περιπλαττομένοις ἀπίμεν ἐκ τοῦ ζῆν μετὰ καλοῦ παιῶνος ἐπιφωνοῦντες ὡς ἠμῖν βεβίωται.(ΜΗΤΡΟΔΩΡΟΣ)

Ω τύχη, σε έχω προκαταλάβει και έχω φράξει κάθε σου παρείσφρηση. Και ούτε σε σένα, ούτε σε καμία άλλη περίσταση, θα αφήσουμε τους εαυτούς μας εκτεθειμένους. Αλλά όταν θα πρέπει να τελειώσουμε, αφού φτύσουμε και τη ζωή αλλά και εκείνους που προσκολλούνται σ αυτήν κενολογώντας, θα αποχωρήσουμε από τη Ζωή, τραγουδώντας έναν όμορφο ύμνο για το πόσο ωραία ζήσαμε.
αποδ. Χρήστος Γιαπιτζάκης
XLVIII.(48) Πειρᾶσθαι τὴν ὑστέραν τῆς προτέρας κρείττω ποιεῖν, ἕως ἂν ἐν ὁδῷ ὦμεν ἐπειδὰν δ ἐπὶ πέρας ἔλθωμεν, ὁμαλῶς εὐφραίνεσθαι.

Να προσπαθούμε την επόμενη μέρα να την κάνουμε καλύτερη απ’ την προηγούμενη, όσο βρισκόμαστε στο δρόμο (της ζωής). Κι όταν φτάνουμε στο τέρμα, να ηρεμούμε με ευχαρίστηση.
αποδ. Θανάσης Γιαπιτζάκης - Μπάμπης Πατζόγλου
XLIX.(49) (ΚΔ ΧΙΙ-12) Οὐκ ἦν τὸ φοβούμενον λύειν ὑπὲρ τῶν κυριωτάτων μὴ κατειδότα τίς ἡ τοῦ σύμπαντος φύσις͵ ἀλλ΄ ὑποπτεύοντά τι τῶν κατὰ τοὺς μύθους· ὥστε οὐκ ἦν ἄνευ φυσιολογίας ἀκεραίους τὰς ἡδονὰς ἀπολαμβάνειν.

Δεν είναι δυνατόν να διαλύει κανείς τους φόβους για τα πιο σημαντικά φαινόμενα όταν δεν γνωρίζει ποια είναι η φύση του σύμπαντος αλλά ερμηνεύει τις υποψίες του για κάτι σύμφωνα με τους μύθους. Επομένως δίχως την μελέτη της φύσης δεν είναι δυνατόν να απολαμβάνει κανείς ακέραιες τις ηδονές.
αποδ. Τάκης Παναγιωτόπουλος - Αρχοντία Λιοντάκη
L.(50) (ΚΔ VIII-8) Οὐδεμία ἡδονὴ καθ΄ ἑαυτὴν κακόν· ἀλλὰ τὰ τινῶν ἡδονῶν ποιητικὰ πολλαπλασίους ἐπιφέρει τὰς ὀχλήσεις τῶν ἡδονῶν.

Καμία ηδονή δεν είναι κακή η ίδια. Ωστόσο τα αποτελέσματα μερικών ηδονών επιφέρουν πολύ περισσότερες ενοχλήσεις παρά ηδονές.
αποδ. Χρήστος Γιαπιτζάκης
LI.(51) Πυνθάνομαί σου τὴν κατὰ σάρκαν κίνησιν ἀφθονωτέρον διακεῖσθαι πρὸς τὴν τῶν ἀφροδισίων ἔντευξιν σὺ δὲ ὅταν μήτε τοὺς νόμους καταλύῃς μήτε τὰ καλῶς ἐθῇ κείμενα κινῇς μήτε τὸν πλησίον τινὰ λύπης μήτε τὴν σάρκα καταξαίνης μήτε τὰ ἀναγκαῖα καταναλίσκης, χρῲ ὦ βούλει τῇ σεαυτοῦ προαιρέσει ἀμήχανον μέντοι γε τὸ μὴ οὐχ ἑνί γέ τινα τούτων συνέχεσθαι ἀφροδισία γὰρ οὐδέποτε ὤνησεν ἀγαπητὸν σὲ μὴ ἔβλαψον.

Έχω μάθει από σένα ότι υπερβολικά επιδιώκεις τη συνουσία, εξαιτίας της σαρκικής σου αναστάτωσης. Όταν δεν ξεπερνάς τους κανονισμούς κι ούτε ενοχλείς τα καλά ήθη κι ούτε κάνεις κάποιον κοντινό σου να λυπηθεί κι ούτε καταναγκάζεις τη σάρκα σου κι ούτε είσαι μες το ψάξιμο για συνουσία, τότε κάνε ό,τι θες. Όμως, δεν γίνεται να μη παραβιάζεις κάποια απ’ αυτά. Η συνουσία δεν ωφελεί ποτέ(λόγω των αφροδισίων νοσημάτων), αλλά είναι επιθυμητό εφόσον δεν βλάπτει.
αποδ. Θανάσης Γιαπιτζάκης - Μπάμπης Πατζόγλου
LII.(52) Ἡ φιλία περιχορεύει τὴν οἰκουμένην κηρύττουσα δὴ πᾶσιν ἡμῖν ἐγείρεσθαι ἐπὶ τὸν μακαρισμόν.

Η φιλία περιχορεύει την οικουμένη κηρύττουσα προς όλους εμάς να ξεσηκωθούμε για την μακαριότητά μας.
αποδ. Τάκης Παναγιωτόπουλος
LIII.(53) Οὐδενὶ φθονητέον ἀγαθοὶ γὰρ οὐκ ἄξιοι φθόνου, πονηροὶ δὲ ὅσῳ ἂν μᾶλλον εὐτυχῶσι, τοσούτω μᾶλλον αὐτοῖς λυμαίνονται.

Δεν πρέπει να φθονούμε κανέναν. Διότι οι αγαθοί δεν είναι άξιοι φθόνου, ενώ οι πονηροί όσο πιο καλή τύχη έχουν τόσο περισσότερο αυτοκαταστρέφονται.
αποδ. Χρήστος Γιαπιτζάκης
LIV.(54) Οὐ προσποιεῖσθαι δεῖ φιλοσοφεῖν, ἀλλ ὄντως φιλοσοφεῖν οὐ γὰρ προσδεόμεθα τοῦ δοκεῖν ὑγιαίνειν, ἀλλὰ τοῦ κατ’ ἀλήθειαν ὑγιαίνειν.

Μη προσποιείστε ότι φιλοσοφείτε, αλλά να φιλοσοφείτε πραγματικά, γιατί δεν έχουμε ανάγκη του να νομίζουμε ότι υγιαίνουμε, αλλά το να υγιαίνουμε αληθινά.
αποδ. Τάκης Παναγιωτόπουλος
LV.(55)Θεραπευτέον τὰς συμφορὰς τῇ τῶν ἀπολλυμένων χάριτι καὶ τῷ γιγνώσκειν ὅτι οὔκ ἔστιν ἄπρακτον ποιήσαι τὸ γέγονος.

Καλό θα είναι να αντιμετωπίζονται αποτελεσματικά οι συμφορές με το να σκεπτόμαστε με ευγνωμοσύνη όσα έχουμε περάσει (στο παρελθόν) και με το να κατανοούμε ότι αυτό που έχει συμβεί (τώρα) δεν είναι δυνατόν ν’ αποφευχθεί.
αποδ. Θανάσης Γιαπιτζάκης - Μπάμπης Πατζόγλου
LVI.- LVII.(56-57) Ἀλγεῖ μὲν ὁ σοφὸς οὐ μᾶλλον στρεβλούμενος < ἡ στρεβλουμένου τοῦ φίλου, καὶ ὑπὲρ αὐτοῦ τεθνήξεται εἰ γὰρ προήσεται> τὸν φίλον ὁ βίος αὐτοῦ πᾶς δι ἀπιστίαν συγχυθήσεται καὶ ἀνακεχαιτισμένος ἔσται.

Δεν υποφέρει ο σοφός περισσότερο απ’ ότι υποφέρει ο φίλος του. (…) Όλη η ζωή του όμως αναστατώνεται και παραμένει αναστατωμένη όταν ο φίλος του δεν σταθεί εντάξει απέναντί του.
αποδ. Θανάσης Γιαπιτζάκης - Μπάμπης Πατζόγλου
LVIII.(58) Ἐκλυτέον ἑαυτοὺς ἐκ τοῦ περὶ τὰ ἐγκύκλια καὶ πολιτικὰ δεσμωτηρίου.

Ας απελευθερώσουμε τους εαυτούς μας από τη φυλακή των καθημερινών υποθέσεων και της πολιτικής.
αποδ. Τάκης Παναγιωτόπουλος
LIX.(59) Ἄπληστον οὐ γαστήρ, ὥσπερ οἱ πολλοὶ φάσιν, ἀλλ ἡ δόξα ψευδὴς ὑπὲρ τοῦ γαστρὸς ἀορίστου πληρώματος.

Άπληστη δεν είναι η κοιλιά, όπως οι πολλοί λένε, αλλά η η ψευδή γνώμη υπέρ του ότι η κοιλιά δεν γεμίζει ποτέ.
αποδ. Τάκης Παναγιωτόπουλος
LX.(60) Πὰς ὥσπερ ἄρτι γεγονὼς ἐκ τοῦ ζῆν ἀπέρχεται.

Ο καθένας φεύγει από τη ζωή, σαν μόλις να γεννήθηκε.
αποδ. Τάκης Παναγιωτόπουλος
LXI.(61) Καλλίστη καὶ ἡ τῶν πλησίον ὄψις τῆς πρώτης συγγενήσεως ὁμονοούσης ἤ καὶ πολλὴν εἰς τοῦτο ποιουμένης σπουδήν.

Πολύ ωραία είναι και η σχέση με τους γύρω μας και πρώτιστα συγγενείς μας, που εξαιτίας της προθυμοποιούνται πολύ περισσότερο.
αποδ. Θανάσης Γιαπιτζάκης - Μπάμπης Πατζόγλου
LXII.(62) Εἰ γὰρ κατὰ τὸ δέον ὀργαὶ γίνονται τοῖς γεννήσασι πρὸς τὰ ἔκγονα, μάταιον δήπουθέν ἐστὶ τὸ ἀντιτείνειν καὶ μὴ παραιτεῖσθαι συγγνώμης τυχεῖν, εἰ δὲ μὴ κατὰ τὸ δέον, ἀλλὰ ἀλογώτερον, γέλοιον πᾶν τὸ πρός ἔκκλησιν <ἐκκαλεῖν> τὴν ἀλογίαν θυμῶ κατέχοντα, καὶ μὴ ζητεῖν μεταθεῖναι κατ ἄλλους τρόπους εὐγνωμονοῦντα.

Όσον αφορά τους γονείς, εάν οργίζονται δικαιολογημένα προς τα παιδιά τους, είναι σίγουρα μάταιο να βρίσκουν τα παιδιά εχθρικούς τους γονείς τους και όχι δεκτικούς στη συγνώμη τους. Εάν πάλι δεν οργίζονται δικαιολογημένα, αλλά χωρίς λόγο, είναι ολότελα γελοίο, ενώ είναι οργισμένοι, να προσπαθούν να τα επαναφέρουν στη τάξη και να μην ζητούν να τα μεταπείσουν με άλλους τρόπους.
αποδ. Θανάσης Γιαπιτζάκης - Μπάμπης Πατζόγλου
LXIII.(63) Ἔστι καὶ ἐν λεπτότητι καθαριότης, ἧς ὁ ἀνεπιλόγιστος παραπλήσιόν τι πάσχει τῷ διʼ ἀοριστίαν ἐκπίπτοντι.

Υπάρχει η σωστή αντιμετώπιση και στα όρια της συμπεριφοράς. Στα οποία όποιος δεν τα αντιμετωπίζει σωστά, παθαίνει τα ίδια με κάποιον που κάνει το λάθος να τα αντιμετωπίζει αψήφιστα.
αποδ. Θανάσης Γιαπιτζάκης - Μπάμπης Πατζόγλου
LXIV.(64) Ακολουθεῖν δεῖ τὸν παρὰ τῶν ἄλλων ἔπαινον αὐτόματον, ἡμᾶς δὲ γενέσθαι περὶ τὴν ἡμῶν ἰατρείαν.

Ας παρακολουθούμε τον έπαινο που προέρχεται αυθόρμητα από τους άλλους. Αλλά εμείς καλό θα είναι να ασχολούμαστε μονάχα με την υγεία της ψυχής.
αποδ. Θανάσης Γιαπιτζάκης - Μπάμπης Πατζόγλου
LXV.(65) Μάταιόν ἔστι παρὰ θέων αἰτεῖσθαι ἅ τις ἑαυτῷ χορηγήσαι ἱκανός ἔστι.

Είναι μάταιο να αιτούμαστε στους Θεούς, αυτά που είμαστε ικανοί να χορηγήσουμε οι ίδιοι στους εαυτούς μας.
αποδ. Τάκης Παναγιωτόπουλος
LXVI.(66) Συμπαθῶμεν τοῖς φίλοις οὐ θρηνοῦντες ἀλλὰ φροντίζοντες.

Συμπαραστεκόμαστε στους φίλους όχι θρηνώντας αλλά φροντίζοντάς τους.
αποδ. Τάκης Παναγιωτόπουλος
LXVII.(67)΄Ελεύθερος βίος οὔ δυναταὶ κτήσαθαι χρήματα πολλὰ διὰ τὸ πρᾶγμα μὴ ῥᾴδιον εἶναι χωρὶς θητείας ὄχλων ἤ δυναστῶν, ἀλλὰ συνέχει δαψιλείᾳ πάντα κέκτηται. ἂν δέ που κι τύχη χρημάτων πολλῶν, κι ταὐτὰ ῥᾳδίως ἂν εἰς τήν του πλησίον εὔνοιαν διαμέτρησαι.

Αν κάνεις ελεύθερη ζωή δεν μπορείς να αποκτήσεις χρήματα πολλά. Γιατί αυτή η κατάσταση δεν σε διευκολύνει αν δεν υπηρετήσεις τον όχλο ή τους δυνάστες, αφού όλα αυτά αποκτώνται με τέτοιο τρόπο, συνεχώς. Αν κατά τύχη σου έρθουν χρήματα πολλά, κι αυτά ακόμα εύκολα τα δίνεις για να αποκτήσεις την εύνοια των άλλων.
αποδ. Θανάσης Γιαπιτζάκης - Μπάμπης Πατζόγλου
LXVIII.(68) Οὐδὲν ἱκανὸν ὦ ὀλίγον ἱκανόν.

Τίποτε δεν είναι αρκετό για εκείνον που θεωρεί λίγο το αρκετό.
αποδ. Χρήστος Γιαπιτζάκης
LXIX.(69) Τὸ τῆς ψυχῆς ἀχάριστον λίχνον ἐποίησε τὸ ζῷον εἰς ἄπειρον τῶν ἐν διαίτῃ ποικιλμάτων.

Το ανικανοποίητο της ψυχής έκανε να ποθεί κανείς απεριόριστα την ποικιλία της ζωής.
αποδ. Θανάσης Γιαπιτζάκης - Μπάμπης Πατζόγλου LXX.(70) Μηδὲν σοὶ ἐν βιὼ πραχθείη ὁ φόβον παρέξει σοὶ εἰ γνωσθήσεται τῷ πλησίον.

Μην πράξεις τίποτα στη ζωή σου που θα σου δημιουργήσει φόβο εάν το μάθει ο πλησίον σου.
αποδ. Χρήστος Γιαπιτζάκης
LXXI.(71) Πρὸς πάσας τὰς ἐπιθυμίας προσακτέον τὸ ἐπερώτημα τοῦτο τί μοι γενήσεται ἂν τελεσθῇ τὸ κᾆτα ἐπιθυμίαν ἐπιζητούμενον; καί τι ἐὰν μὴ τελεσθῇ;

Προς όλες τις επιθυμίες μας πρέπει να θέτουμε το επερώτημα αυτό. Τι θα μου συμβεί αν πραγματοποιηθεί αυτό που επιζητώ κατόπιν της επιθυμίας μου και τι εάν δεν πραγματοποιηθεί.
αποδ. Τάκης Παναγιωτόπουλος
LXXII.(72) (ΚΔ ΧΙΙΙ-13) Οὐθὲν ὄφελος ἦν τὴν κατὰ ἀνθρώπους ἀσφάλειαν παρασκευάζεσθαι τῶν ἄνωθεν ὑπόπτων καθεστώτων καὶ τῶν ὑπὸ γῆς καὶ ἁπλῶς τῶν ἐν τῷ ἀπείρῳ.

Κανένα όφελος δεν υπάρχει στο να επιδιώκει κάποιος την ασφάλειά του έναντι των άλλων ανθρώπων, ενώ εξακολουθούν να είναι σ' αυτόν ύποπτα τα φαινόμενα πάνω και κάτω από την γη και γενικά στο άπειρο.
αποδ. Αρχοντία Λιοντάκη
LXXIII.(73) Καὶ τὸ γένεσθαί τινάς ἀλγηδόνας περὶ σῶμα λυσιτελεῖ πρὸς φυλακὴν τῶν ὁμοειδῶν.

Και κάποιοι πόνοι του σώματος που εμφανίζονται χρησιμεύουν για να προφυλαχτούμε από παρόμοιους πόνους.
αποδ. Θανάσης Γιαπιτζάκης - Μπάμπης Πατζόγλου
LXXIV.(74) Ἐν φιλολόγῳ συζητήσει πλεῖον ἤνυσεν ὁ ἡττηθεὶς καθ’ ὃ προσέμαθεν.

Σε περιπτώσεις υψηλού πνευματικού επιπέδου περισσότερο κερδίζει ο ηττημένος καθώς μαθαίνει κάτι περισσότερο.
αποδ. Χρήστος Γιαπιτζάκης
LXXV.(75) Εἰς τὰ παρωχηκότα ἀγαθὰ ἀχάριστος φωνὴ ἡ λέγουσα τέλος ὁρᾷ μακροῦ βίου.

Στα παλιά σου αγαθά αχάριστη βγαίνει η φωνή όταν λέει: να κοιτάς και το τέλος σε μια πολύχρονη ζωή.
αποδ. Θανάσης Γιαπιτζάκης - Μπάμπης Πατζόγλου
LXXVI.(76) Τοιοῦτος εἰ γηράσκων ὁποῖον ἑγὼ παραινῶ καὶ διέγνωκας ὁποῖόν ἐστι τὸ ἑαυτῷ φιλοσοφήσαι καὶ οἰὸν τοτη Ἑλλάδι συγχαίρω σοί.

Είσαι ίδιος όσο γερνάς με εκείνον που εγώ συμβουλεύω και γνωρίζεις καλά ποια είναι η δικιά σου φιλοσοφία και ποια είναι η φιλοσοφία στην υπόλοιπη Ελλάδα. Γι’ αυτό σε συγχαίρω!
αποδ. Θανάσης Γιαπιτζάκης - Μπάμπης Πατζόγλου
LXXVII.(77) Τῆς αὐταρκείας καρπὸς μέγιστος ἐλευθερία.

Ο μέγιστος καρπός της αυτάρκειας είναι η ελευθερία.
αποδ. Τάκης Παναγιωτόπουλος
LXXVIII.(78) Ὁ γενναῖος περὶ σοφίαν καὶ φιλίαν μάλιστα γίγνεται, ὧν τὸ μέν ἐστι θνητὸν ἀγαθόν, τὸ δὲ ἀθάνατον.

Ο γενναίος άνθρωπος περί την σοφία και τη φιλία ασχολείται. Το μεν είναι θνητό αγαθό, το δε αθάνατο.
αποδ. Τάκης Παναγιωτόπουλος
LXXIX.(79) Ὁ ἀτάραχος ἑαυτῷ καὶ ἑτέρῳ ἀόχλητος.

Ο ατάραχος δεν ενοχλείται τόσο από τον εαυτό του όσο και από τους άλλους.
αποδ. Τάκης Παναγιωτόπουλος
LXXX.(80) Νέῳ σωτηρίας μοῖρα τῆς ἡλικίας τήρησις καὶ φυλακὴ τῶν πάντα μολυνόντων κατὰ τὰς ἐπιθυμίας τὰς οἰστρώδεις.

Στον νέο, η διαμόρφωση της σωτηρίας του επιτυγχάνεται με την φροντίδα της ηλικίας του και με την αποφυγή όλων όσων μολύνουν κατά τις έντονες επιθυμίες.
αποδ. Θανάσης Γιαπιτζάκης - Μπάμπης Πατζόγλου
LXXXI.(81) Οὐ λύει τὴν τῆς ψυχῆς ταραχὴν οὐδὲ τὴν ἀξιόλογον ἀπογέννα χαρὰν οὔτε πλοῦτος ὑπάρχων ὁ μέγιστος οὔθ’ ἡ παρὰ τοῖς πολλοῖς τιμὴ καὶ περιβλέψις οὔτ ἄλλο τι τῶν παρὰ τὰς ἀδιορίστους αἰτίας.

Δεν λύει την ταραχή της ψυχής και δεν γεννά την αξιόλογη χαρά, ούτε ο μεγαλύτερος πλούτος που υπάρχει, ούτε η τιμή και περίβλεψη από τους πολλούς, ούτε ότι άλλο προέρχεται από αδιόριστες αιτίες.
αποδ. Τάκης Παναγιωτόπουλος

www.epicuros.gr

Ιανουάριος 2014